Neotenias

Tinha ums 13 anos cando nos fixeron o reconhecimento médico no colegio. Déronme o resultado en clase: un papelinho que nom entendín. A profe de religión pidéumo pero nom me quixo explicar, diante de todos, qué era aquelo de "signos puberales ausentes". O endocrino radiografióume a hipófise e nom topóu nada. Efectivamente, inda que tarde, os signos puberales remataron aparecendo.
Paséi pola universidade em dúas etapas, a segunda, um pouco tarde. Paseina polos pelos. Pero paseina.
Comecéi a trabalhar tarde, e vím a Madrid, onde quería aprender o oficio, tamén tarde. Pero vinhen. E aprendín.
Merquéi o piso cando os prezos comezaban a se dispara[ta]r, justo no límite. Caro, pero puiden mercalo.
Nom séi. Sempre estou a chegar tarde.
Pero chego.

Sábado

O sábado a carpintería ocupa o día todo. O trabalho manual é a melhor maneira de se congraciar có mundo. E ademáis as portas dos armarios quedan estupendamente.
Pola noite, tudo comeza como umha ligeira dor de cabeza. Pero ás 6 da manhá a cousa empeora e comeza o inferno, a dor insoportável que só se alivia, ligeiramente, ó vomitar. A tele lémbrame que en Japón já é de día, e as motos dan tantas voltas coma a minha cabeza. A minha gorxa contráese inútilmente no banho mentras murmuro “Que nom queda nada, joder! Que nom queda nada”. Pero nom hai caso. Penso na inutilidade da dor, desta tenaza que me agarra entre os occipucios para me tumbar, sem remedio, no chau.
Amanezo já bem tarde, coa cabeza abaneando, numha consciencia que apenas é nube. A gorxa dóeme, e nom som quén de tragar.

- Qué tal?
- Umha resaca tremenda. I encima parece que onte fuméi demasiado.

Sexta

Na sexta ligo con Jorge para comer. Ó sair do metro em Callao, a súa estampa de 140 kilos de músculo metidos num áspero traxe de motorista negro, escudrinhando a multitude coa mirada entornada, buscándome, resulta atemorizadora. Venzo o medo e baixamos ó japotalego. Ante un magnífico prato de sushi falamos de esferas de Dyson, estabilidade, velas solares, e da minha escasa habilidade para resolver integráis com cambeo de variables. Despóis falamos dos respectivos trabalhos, as mulheres, e demáis fatigas da vida. A visita á FNAC deriva o tema de conversa ós procesos cognitivos. Num ambente distendido, dou en criticar, entre golpes na mesa (“¡protesto señoría : especulativo!”), as ideas mecanicistas da mente, qualquer intento de reducir o pensamento á algoritmia, por moi paralela e desconhecida que seja. Son tremendamente agradáveis estas conversas nas que o proceso generativo da mente nom se ve entorpecido polo, geralmente máis eficiente proceso crítico de forma que um fala, inventa e especula sem conto. Nas fronteiras da ciencia, ambos paramos na aduana, e pagamos peaxe das mercancías que, de contrabando, tentamos colar. Ó final rematamos falando das ideias de outro contrabandista, James L. Oxford, sobre a teoría da mente e o universo. Querería falar máis do tema, pero o meu conhecimento é moi limitado. Avergonhado por tirar a pedra e esconder a man, retírome discretamente.
Pese ó cansanzo, ainda ligo con Manu para ir a Ikea (¡cómo me gustaría desear todas estas cosas que no necesito!), e merco um pequeno estante para o sinte. Chego á casa canso, sem forzas. Pero aínda ven Anita, que lhe acaba de lembrar ó cunhado que é un cornudo, e pensa que é melhor desaparecer um tempo da casa. Fica a durmir, e son as dúas da manhá.

Lenguajes (II)

Cuando le sacaba el pezón de la boca, el niño la observaba con una mirada en la que ella podía ver millones de años de agradecimiento. Mientras dormía, su madre le miraba, y el rostro del niño reflejaba una paz infinita, contagiosa. Cuando, más adelante, el niño comenzó a caminar, sujetando con fuerza la mano de su madre, ésta veía en sus ojos el esfuerzo, la decisión, las ganas de aprender. La última vez fue cuando le llevó a ver el mar. El niño abrió tanto los ojos que parecía querer meter todo el mar dentro. Miraba a su madre con ansiedad, como pidiendo ayuda para mirar.
Después el niño aprendió a hablar. Y ya nunca más dijo cosas importantes.
Julia Olivier (El último paso)

Sonhos

Hai quem dí que os sonhos son lembranzas do futuro. Tamén din que son construcçoms da mente consciente cando -nom desconectada completamente- observa os trabalhos de limpeza do subconsciente. Hai quem dí que os sonhos son metáforas das cousas sucedidas (ou desejadas) no día. Pode ser, pero é que eu, esta noite, sonhéi umha metáfora. Tristemente vergonhante, vouna contar :
Num contexto claramente sexual, umha mulher, num autobús, contávame que se deitara com Florentino Pérez, e falávame do seu membro (viril enténdese) : "É coma o Real Madrid : grande, pero nom mete goles)"

Suma e sigue

Chego a casa e encérrome no trasteiro. Estudo um pouco de piano, arreglo o ordenador, fago umha estantería. Subo e encérrome na casa. Tomo a cena, vexo a tele, frego os cacharros. Métome na cama, encérrome no sonho.
Pola manhá saio um pouco, o xusto para me encerrar no metro. Saio para encerrarme num ascensor.
Terceiro piso. Encérrome no meu trabalho.
Paso a vida encerrado.

13/9

Comeza fazer frío. O termómetro marca 20 graus dentro da casa. Tardo máis do necesario en escolher garabata. Saio có tempo justo.
Na entrada do metro, um rapaz negro infórmame de que No hay problema sin solución, que o gran mago africano tem remedio para tudo : dende umhas migranhas a um mal de amores.
A volta ó cole nótase no metro. Vai abarrotado. Desgóstame esta situaçom porque nom topo umha parede na que me apoiar, e tenho que agarrarme á barra para nom cair. A barra, que está suja de toda a gente que tuse nas maos. Hoje volto levar um livro. Repaso (agora em catalán) El quadern gris.
- Vós, si tinguéssiu diners, també escrieuríeu?
- Sí, també escriuria... Potser escriuria més.
Moito gosto dese ton nostálgico das derradeiras páginas do quadern, a narración deses días que seguramente Pla vivéu con preocupaçom, e lembróu na vellez com nostálgia, cando, despóis de adicar a vida enteira ó periodismo, reescrivía as páginas do diario nas que narra cómo Quim Borralleras o introducía, por pura necesidade, nese mal ofici.
En Gregorio Marañón ábrese a porta tras de mín. Apenas hai sítio, pero um home de traje consegue apretarse á minha esquerda levando da man a um pequeno com baby de colegio. Á minha dereita, mirándome com desconfianza, comprobando a imposibilidade de achegarse ó pai, entróu outro neno, seguramente o irmán, ums dous anos maior, tamén com baby. Sempre me sorprenden os cachos de conversa escoitadas ó aire, que, fora de contexto, semelhan sem sentido. O pai está a lhe contar ó pequeno, duns catro anos :
- ... y este arma puede disparar hasta 7 balas por segundo
Nom podo mirar, así que nom sei se lhe está a ensinar um arma ou qué.
- y tiene un cargador de 20 cartuchos
Agora vejo ó neno, que mira dende abaixo, coma se estivera num abismo
- así que necesita 3 segundos para vaciar el cargador
O neno da dereita tenta chegarse ó irmán, seguramente para saber tamén o das balas
- ... hay otras armas, más pequeñas, que tienen un cargador de 50 cartuchos, más dos en la recámara : 52 en total
Nuevos Ministerios. A porta volta abrirse e fico sem saber se o pai está a preparar ós nenos para a selva ou a educalos nas matemáticas.
Subo os catro tramos de escaleira e, tras esquivar ós repartidores dos periódicos gratuitos, saio por fin á rúa.
Chego ó trabalho, acendo o ordenador, e tento escrever a aventura vivida, como facía um antigo companheiro, o advogado que escrevía no trabalho novelas e relatos das súas viages.

Folklore

“Nos quejamos de que en el extranjero nos conocen sólo por el flamenco y los toros, pero en España ¿qué se conoce de un escritor como Paco Umbral? : que suelta exabruptos y usa una bufanda roja.”
Jose O. dixit.

Tormentas de vran

Nom acabo de entender porqué, se é no inverno cando hai máis tormentas, inundacións, e furacáns, o cambeo climático, o quecemento global vai ser o responsável de que estes fenómenos aumenten.

Nature vs. Nurture

Que o albarinho vai bem có marisco é umha cousa objetiva. Calquera com paladar pode aprecialo. Pero que um tenedor poida ser máis cómodo para comer que ums palilhos debe de ser cultural.
Que a cor negra combina con todo é objectivo, pero que represente luto é cultural.
Que um compás de 6 por 8 seja axeitado para bailar tamén é objectivo. Que Milladoiro me lembre a Galiza... é cultural?
Eu tería dito que sí hasta o pasado xoves cando ía no coche mirando a chuvia cair nos montes de Verín, escoitando música galega... estaba soando Emilio Cao cando Naoko, com naturalidade japonesa, me sacóu do erro dizindo : “This music seems very suitable for this landscape”

Sexta

Os venres, en Nuevos Ministerios, crúzome coa gente que volta das vacaçoms. Parece ser que os venres é o día de volta dos 9 días/7 noites. A gente que vem da linha 8, a do aeroporto, entra no metro com umha expreçom sombría, com o sol do caribe aínda nos olhos, miran á parelha com resignaçom, e tócanse as rastas que fixeron no pelo numha praia de Santo Domingo para se lembrar de que estiveron alí. Sentan enriba das maletas, cansos polo voo e o cambeo horario, já de volta. Algúns aínda tenhen forza para sacar a cámara digital e mirar fotos ("Y al final nos olvidamos de sacarle la foto a la habitación del hotel!"). Moitos tenhen cara de que, agora que voltaron, a viage nom pagava a pena. Pero tenhen que desemular, entrenar sorisos, e lembrar os detalhes a contar : "aguas cristalinas... un hotel estupendo...". No fondo, nom sabem para qué foron. A forza de velos, semelhan todos iguais. Esconden a decepçom detrás dum enorme sorriso.
Baixo comer ó japotalego, e volto cometer o erro (despistado que é um) de pedir mesa na zona de nom fumadores. Tenho observado que, nos restaurantes japoneses, só se fala de dúas cousas : do trabalho (sempre numha agencia de publicidade, cine, teatro, televisión) ou de comida japonesa. Este segundo tema, que aborrezo profundamente ("Cuidado con el wassabi que es muy fuerte"), fálase principalmente na zona de nom fumadores. Na de fumadores sempre hai grupos, comidas de negocios, com conversas interesantísimas. Eu sempre como só, e por iso aprezo que na mesa do lado os creativos de J&B lhe contem á directora de Neo2 que vam fazer umha festa de Nightology num barco, e que Neo2 podería sacar umha reportage enteira sobor do tema coa excusa de, por ejemplo, "Las formas de vivir la noche". Compensa a molestia do fume.
Despóis vou á FNAC, comprobar que seguen sem baixar o prezo das pelis de Romher. ¿Cómo podem seguir cobrando 17.90€ por pelis de fai 35 anos?. Paseo pola zona verde e merco, sí, o disco da progreçom espectral na portada. Marcho para casa, e mentras configuro o mezclador, e soldo cables e conectores, escoito o disco. Um prazer que vai sendo menos desconhecido. Grazas.

Fugistes borrando as túas pegadas.
Respecto silenzo e ausencia.
Nom me resigno.

Mecanismes estèriles

El drama és que hi hagi tantes coses davant de les quals no es pugui pensar res - tantes coses davant de les quals el mecanisme mental és estèril.
Josep Pla. El quadern gris

Tolos

Porqué chamamos tolos aos que vemos falando sós, e nom aos que escreven?

Tao

El falso Tao dice : "Renuncia a tu identidad y serás feliz". El verdadero Tao dice : "Encuentra tu verdadera identidad y serás feliz"
Julia Olivier (El ratón y la nube)

Lenguajes (II)

Cuando sacó el pezón de su boca, el niño la observó con una mirada en la que ella quiso ver agradecimiento. Mientras dormía, su madre le miraba, y el rostro del niño reflejaba una paz infinita, contagiosa. Cuando, más adelante, el niño comenzó a caminar, sujetando con fuerza la mano de su madre, ésta veía en sus ojos el esfuerzo, la decisión, y las ganas de aprender. La última vez fue cuando le llevó al mar. Su rostro irradiaba asombro y un agradecimiento que parecía dirigido al mundo entero, por existir.
Después el niño aprendió a hablar. Y ya nunca más dijo cosas importantes.
Julia Olivier (El último paso)

Lenguajes

[...]Y se sintió ajeno a sus pies, a sus pasos, a su prisa. Y se habló a sí mismo sin palabras, como un niño que aún no hubiese aprendido otro lenguaje.
Julia Olivier (El último paso)

Espelhos

[...]porque no nos es dado conocer más que las pasiones ajenas, y lo que llegamos a conocer de las nuestras lo sabemos por los demás.
Marcel Proust (Por el camino de Swann)

Como a brisa do mar

Sabes[me] [a] pouco. Sí.

entre golfas y maricones

Onte decidín deixar de ler no metro. Ilhándome só consego sentirme máis extranho, máis alheo. Nom ten sentido. Hai que convivir. Así observo á gente. Primeiro : doume conta de que nom consego clasificar á maioría, sobre todo no vran. No inverno é sinxelo : os de garabata van trabalhar á oficina, os que levan zapatos velhos trabalhan en obras, os joves ván á clase, e os velhos van ó médico. Moi pouca gente fica fora. Pero no vran, todo o mundo se parece (mesmo eu). Tem o metro algo alineante e macabro : ese ser igoal, caminhar igoal, coa mesma presa e velocidade, na mesma direcçom, com gente que nom tem nada en común. Parécese aos atascos. Num campo de futbol, um concerto de U2, umha praza de touros, hai multitudes que se apretan, pero um ten que sentir necesariamente simpatía polo que tem ó lado, porque comparte umha afición común que os convirte en companheiros e os distingue do resto do mundo. Pero no metro, ¿qué comparto eu com esta senhora gorda con bigote que me aplasta?. Cada vez que saio do vagón, no medio da corrente de gente, como se fósemos todos ó mesmo sitio, á mesma cousa, fágome esta reflexión.
Hoje vóltome fixar no que se lé no metro. Dan Brown leva todo o ano ganhando por goleada. Ata fai ums 6 meses, o Código da Vinci era (cálculo persoal) a lectura dun 50% de persoas. Despóis, foi sendo sustituido, pouco a pouco, por Ángeles y Demonios, e agora La conspiración. Vese, de tódolos jeitos, que foi perdendo adeptos. Pero a agradável sorpresa, é que Harry Potter volta ganhar terreo. En concreto hoje, ganhóu por 4 a 2 a Dan Brown.
Vou escoitando música. O pai de Pedro grabóume ums discos de jazz que comezo a conhecer e gosto moito de escoitar. Hoje tenho a Adrian Iaies nas orelhas. Dulce piano. Onte, cando paseava pola Gran Vía, levava a Suso Vaamonde, e o sentimento saíame da pel, e creía que en calquera momento alguén me pararía para dizerme "tú eres gallego, verdad? : por la expresión". Nunca conhecín ó Suso que, sem embargo, vivéu na casa dos méus pais en Hamburgo, alá polo 79, cando tivo que fuxir de Espanha despóis de afirmar que "Se Espanha é a minha nai, eu som un filho de puta". Moito chovéu. Agora, eu caminho por Madrid (Espanha) cantando, en voz baijinha, "A túa hora é esta/colhe a fouce meu pobo/ergue a testa/protesta/e dempóis mata ó lobo". Sinto um anacronismo profundo. Um anacronismo que está fora : nos escaparates, a gente, a roupa, porque o mecanismo do mundo que inspiróu esas letras apenas cambeóu, pero a gente olvidóuno. Quém sabe? Ó melhor o anacrónico som eu.
Ás vezes penso que, em Galiza, o nacionalismo é gratuito. Quero dizer que nom é necesario, porque o galego sempre é galego, e nom precisa quém defenda ese carácter (a política, claro, é outra cousa, e así nos vai). Así, nas aldeas desfrutan de Manolo Escobar coma um mozo desfruta dos Rolling, sem complejos. En Catalunha (por ponher um ejemplo) nom podem permitirse ese lujo.
Remato o paseo no Café Comercial, en Bilbao. Gosto moito desta cafetería, anacrónica tamén. Lémbrame ó Savoi ou o Carabela, de Pontevedra. Sofás de escái, mesas de mármore e camareiros velhos que te deixan en paz. Já van ficando poucos cafés onda um poda entrar a ler, a escrever ou a falar sem sentir que o están a botar porque tem que pasar máis gente. Aquí respírase um tempo largo. Tamén o cobran, claro : 1.90 o café. Pero compensa. Nom consego ler, porque na mesa do lado a conversa é moi entretida. Um tipo conta que busca piso porque tem ums vicinhos insoportáveis. Deve viver numha corrala. A metada som maruxas que falan polo pátio. Os de arriba som gais ("Os acordáis de los que ganaron "La casa de tu vida"? : pues esos). Polo visto som peores que as maruchis, e pasam o día a discutir entre eles, e cotilhear coas vicinhas, e polo patio óese tudo. Pero parece que peor som as dúas rapazas do lado. Polo visto saen todas "todas!" as noites de discoteca bacaladera, e voltan ás catro da manhá cum maromo ("cada día... homérico!") e som das que gostan do sexo en grupo "dos follando y 10 escuchando". "Pero a lo de follar ya me he acostumbrado", dí o tipo, "es un tumtum-ah-ah-ah contínuo y ya consigo dormir. Pero es que cuando acaban se ponen a hablar y comentar la jugada, y con eso sí que ya no puedo.". "Y así, entre golfas y maricones, no vivo ni de día ni de noche". Dende logo a gente tem vidas muito máis interesantes que as minhas.
Colho outra vez o metro, cambeo ó Suso polo Antony (hai que fazer umha transiçom suave) e volto á casa.
Alí cambeo de careta, plancho a roupa, vejo Operación Triunfo."