Blogia

A cova do congro

Nostálgias

Ás vezes tenho medo de criar umha nostálgia folklórica.

O loro

Numha viage que fixeron a Cuba, os pais de Mariano trouxeran um loro. Um loro verde, que nos chamava moito a atençom a todos os rapaces. Eu, que ía moito á casa do meu primo, gostava de falar có loro, pero nunca conseguín aprenderlhe umha frase. De quem sí que aprendía aquel becho era da abuela de Mariano -e tía avoa minha- que sempre andava a berrar, dende o piso de abaixo, por Mariano e por mín, que andavamos a enredar no segundo piso. “Mariaaaaaano. Onde andas?” “Qué andaredes a facer?” “Baixade dumha vez” berrava a velha. E “Mariaaaaaano” berrava o loro, “Qué andaredes a facerrrrr?”, dicía, imitando a voz da velha.
O loro vivéu moitos anos, i eu conseguín aprenderlhe a silbar (que lhe gostava moito). Pero frases nunca aprendéu máis que as que berrava a avoa.
Debía ter eu já 10 ou 11 anos (nom me lembro bem), cando a avoa de Mariano comezóu a desvariar. Dicía cousas raras, berrava aínda máis, e moitas vezes falava có defunto do séu home coma se estivese vivo. A Mariano e máis a min, comezóu a darnos medo. Despóis nom durmía polas noites, adicávase a pasear pola casa falando cós mortos... estuvo así meses.
Ata que um día saéu da casa pola noite. Ó día seguinte ninguén sabía dela. Buscárona por todas partes, e nom aparecía. Finalmente, pola tarde, encontrárona... aboiando no mar, cerca do Regueiro : morta. Nom se soubo se caéu ou se suicidóu, pero nós nom tinhamos dúbida.
Fun á casa de Mariano ese día, ó velorio. No salón, estava o ataúde có corpo sem vida da velha. Ó seu arredor, umha procesión de velhos e velhas de negro ían pasando a despedir o corpo. A casa estava apenas iluminada polas velas do salón. A gente apenas falava, e o silencio da casa era absoluto... se nom fora por aqueles berros de loro que ainda hoje me fan tremer : dende a cocinha, imitando a voz máis tola da avoa morta, o animal berraba : “Onde estades?” “Qué andades a fazer?” “Mariaaaaaano”

Tine-Tud

Na panadería do barrio, atopo á Sagra e máis á súa neta, que están a saudar á chuvia. A meninha, que leva um impermeável bermelho, e nunca jogóu a pisar pozas, está entusiasmada. Gosta da chuvia, e rí sem parar. A panadeira míraa pensando que está tola (porque, para a gente seria que nom entende o motivo do riso, o reidor sempre semelha tolo). Pero a meninha nom está tola : só está contenta porque chove. Quere umha milfolhas de nata (que así celebran a chuvia na familia da Sagra). No mostrador da panadería só queda umha, i eu, que vou primeiro, pídolhe á panadeira a milfolhas para a nena. A panadeira, que nom entende nada (debe estar tola), pensa que é para mín e pergúntame “Le pongo la milhojas?”. A meninha asústase pensando que vai quedar sem pastel, i eu contestolhe á panadeira : “No : a mí me la cobra. Se la pone a la niña”. A nena volta rir, i eu río com ela.
Caminho da casa, avoa e neta vam pisando todas as pozas da rúa i eu, que já vou empapado, fago o mesmo. “Sabes?” dilhe Sagra á neta “este chico es de Galicia... y allí sí que llueve”. A nena mirame cum interrogante na mirada, i entón eu cóntolhe que en Galiza chove moito, sí, porque temos ums ventos amigos, que nos conhecen, saben de nós, e que falan de nós na terra dos ventos, a chuvia e o sol. A nena mira para mín, e despóis para a avoa, com incredulidade. Que sí –dígolhe- Eu, persoalmente, conhezo a um de estes ventos : um pequeninho que se chama Modh. Modh e máis eu temos falado moito na pedra do lagarto, na Ilha, por onde soe andar. Incluso, numha destas conversas, contóume cómo fai para traer a chuvia cando leva moito sem chover. “E cómo fai?” pergunta a nena.
Hai ventos que sempre andan de un lado para outro, coma os alisios ou os monzóns, e levan a choiva cando lhes peta e onde lhes peta. Pero outros, coma as brisas mareiras, o Mestral, ou Modh, gostan de estar sempre polo mesmo sitio, e acaban conhecendo á gente do lugar. Son éstes os ventos que entran nas casas, andan entre a gente, escoitan o que se di, e ata falan cós homes (alomenos cós que tenhen a pacencia de falar com eles, que cada día som menos). E saben cándo é que fai falha auga para que nom se perdan as colheitas, ou sequen os pozos, ou, simplemente, para que a nosa terra estea verde e fermosa. Pero o máis importante de todo : estes ventos saben onde conquerir sementes de nuve
Aquí fago umha pausa dramática para observar á nena, que me mira alucinada.
Qualquer vento sabe transportar umha nuve que topa polo mar... eso nom tem mérito, pero nom qualquera sabe onde topar boas sementes de nuve. E Modh conhece á melhor fazedoira de nuves de Tine-Tud, a terra dos ventos, a chuvia, e o sol.
Por iso temos tan boa chuvia en Galiza. Cando quere traer chuvia, Modh -coma outros- viaxa longe, cara ó sur, ata Tine-Tud. Alí vai a ver a Eram, umha meninha que tem os olhos azúis coma o ceo e o pelo negro negro coma a brea. Cando Modh chega, Eram está sentada a mirar o mar, falando cós peixes ou jogando coas medusas. Modh comeza entón a dar voltas arredor dela, movéndolhe o cabelo, e, entre volta e volta, cóntalhe que a gente está a esperar a chuvia, que os campos están a secar, que os ríos están sem auga, que os árbores están tristes. Entón Eram entristece, baixa os olhos, e comeza a fazer pucheiros, coma a meninha pequena que é. Cando levanta a vista de novo tem a cara coberta de bágoas : cada umha, é umha semente de nuve. Modh entón límpalhe a cara coa man, com moito coidado, recolhendo as preciosas gotinhas, e, cum soave beijo de gratitude, despídese de Eram que está de novo a mirar para o mar. E bule-bule-bule, Modh volta á nosa terra coa preciosa semente madurando nel. Polo caminho aproveita ás vezes a empuxar ós barcos dos marinheiros que voltan para a casa. Mentras, as sementes van madurando, branqueando, convertíndose nums algodoncinhos soaves. Modh coida delas para que medren, e se convirtan en nuves gordas e negras, que dean chaparróns, tormentas, ou orvalho, según o que precise.
Cando vai entrando polas rías, Modh rí (o seu riso é um vento fresco). Pouco despóis sacódese coma dum calafrío e deixa caer a súa particular colheita de auga madura...

Cando remato a historia estamos a chegar a casa. A meninha entra no portal pensativa. Mentras subimos no ascensor tírame da man e dime : “Entonces si yo lloro mucho podré conseguir que llueva muchas veces?”. Eu miro para ela, já dende fora do ascensor, e dígolhe : “No. Lo que tú tienes que hacer es reír mucho : para que después de la lluvia salga un gran y reluciente arco iris”
Mentras se pecha a porta do ascensor, o arco da velha está a sair da boca da nena.

Paisaxe urbán

Umha image vale máis que mil palavras, pero cando nom se tem cámara a man, hai que se conformar com un prove travelling de congro :
Azca (corazón financieiro de Madrid). c/ Ourense. Soportáis da acera esquerda (según se baixa). Entre Zara e H&M, sentado no chau hai un indigente sujo e barboso. Dende longe já se aprecia que está a ler. Um pouco máis arriba hai um posto de livros do VIPS. Penso : "vese que lhe derom algún livro". A medida que me achego vexo que nom som livros, senóm revistas. "Colheríaos nalgumha tenda de estas". Ségome achegando a aprecio que son folhetos, e que no chan tem máis. Som folhetos de viages : Travelplan, Soltour...
Está a ler um que se titula "Paraísos olvidados"
Fundido a negro.

Pesimistas

Os que pensan que todo vai sair mal nom som pesimistas : som choróns.
Os auténticos pesimistas pensan que todo está saíndo mal

Hai que botalos

Venho de ver que o pasado sábado houbo en Ourense umha manifestaçom contra os incendios forestáis. Ou contra o lume, nom sei bem. Sempre me producíu umha profunda pena esa forza malgastada. Nom a da manifestaçom, senóm a da protesta genérica.
Nom se pode protestar contra os incendios, como nom se pode protestar contra a guerra, nem contra o terrorismo, nem contra a pobreza, nem contra a contaminaçom, nem contra o precio da gasolina (sic). Um nom loita contra os conceitos.
Tenho observado que, cada día máis, a gente dirige a rabia contra conceitos genéricos, en vez de enfocala contra os responsábeis de que estes conceitos sexan realidades. Se en vez de manifestaçoms contra a guerra -apagando a sede com cocacolas- se organizasen manifestaçoms nas que se puxera de manifesto os sujos intereses dos invasores, e a posibilidade -na man de todos- de loitar contra eses intereses... Se em lugar de manifestarnos contra a pobreza, levando umha gorra de Intermón fabricada en Vietnam, nos xuntásemos a falar de todo o que nom precisamos, aquelo que os probes fabrican para nós. Se no canto de nos manifestar contra o terrorismo calásemos todos...
Hai nas manifestaçoms algo catárquico, orgásmico (e como tal debilitador), que libera as tensóns, que nos fai voltar a casa contentos de pertencer a un grupo, reafirmados nas nosas convicçoms, felizes de ter "feito algo". En realidade, o único que fazemos é voltar a casa sem a rabia que tinhamos, esa rabia, esa forza que tal vez seja a nosa única forza para cambear as cousas.
Cando os obreiros se manifestam á porta da fábrica, protestando contra os despidos, sabem exactamente o que piden, e a quém lho piden. E o empresario sente medo.
Cando o atentado do 11-M, nom fum protestar contra o terrorismo. Pero fum á porta do PP de Pontevedra, a berrar contra a manipulaçom que fazía un partido. E botáronos. Gostéi profundamente da campanha "Hai que botalos", porque, pese a esa image de políticamente incorrecta por ir contra um partido (¡contra alguien concreto!.. ¿cómo se atreven?), buscava algo moi preciso, e sinalava o caminho.
Pero protestar contra o lume, a guerra, a pobreza...
É complexo, claro, topar responsáveis e formas de arranxar tudo isto, principalmente porque tudos somos cómplices. Esta sociedade na que o explotado é accionista da empresa explotadora (ou de outras). Na que o espectador abraiado polo lume tamén se queixa do precio do papel impreso. Na que o voluntario en Muxía vai tódolos días ó trabalho en coche ("E cómo ha de ir?"). Na que o manifestante contra a guerra nom perde un capítulo de Mujeres desesperadas (envexando, segredamente, a casa que un guapísimo fontaneiro pode ter nos USA).
Somos culpables e, no fundo, sabémolo. Por iso, tras a catarse dumha mani, pensamos que já fixemos algo, e sentímonos milhor.
Pero nom cambeamos nada.
Creo moito no poder da mala hostia. De esa forza que se acumula no interior de cada home cando contempla a injustiza.
Nom nos tiremos contra os capotes. Nom lhe berremos á telefonista. Nom nos desfoguemos inútilmente. Busquemos ó director da fábrica na súa casa. Esperémolo na porta. I entón berrémoslhe.
E si o levamos dentro de nós... botémolo fora.

Sexta

O venres baixo a comer ó japotalego. Á minha esquerda hai umha parelha interesante. Ambos falan en francés, ainda que el, ó levantarse, descúlpase num castelán completamente livre de acento. Terá ums 40, viste vaqueiros e umha camiseta gris oscura, de manga longa, ajustada. Tem pouco pelo, un par de kilos de máis, e senta de medio lado, um pouco botado para atrás, cumha perna enriba da outra. Fala com aspaventos, movendo os palinhos no aire, subrayando com seguridade ums argumentos que nom podo entender. Ela é magra, tamén 40 anos (peor levados), o pelo negro, con canas, um pouco descoidado. Viste falda oscura e camiseta floxa, cum toque hippie. Senta inclinada sobre a mesa, cos cóbados enriba, e fala sem case abrir a boca. Sostén o cigarro coa man ligeiramente botada para atrás, e usa garfo. Tenta aparentar seguridade, pero nótase que nom está tan cómoda coma el.
Gosto inventarlhe a vida a gente que nom conhezo. Publicistas, penso. Seguramente estudando a l’espagnoles (escoito a palavra varias vezes) para algumha campanha de Michelín ou o BNP. Nom están liados, pero deitáronse juntos umha vez. Seguramente numha viage que fixeron a Túnez para umha campanha. Ningún olvidóu o suceso, i el sabe que ela querería repetir. Seguramente levan já varios días compartindo comida, cena, hotel. Pola tarde tenhen umha cita coa jefa de ambos...
Estou tentando maginar a reunión da tarde cando piden a conta para marchar.
Paga ela. Com umha tarxeta de Caixa Galicia.

Artistas

Os que a duras penas nos mantemos de pé no metro nom podemos menos que ademirarnos ó mirar a ese músico que, no medio do pasilho recorre as teclas do acordeón coa man dereita, toca os acordes coa esqueda, cum pé agoanta do carro que leva o altavoz, e có pé livre, ademáis de manter o equilibrio, aproveita para marcar o ritmo.
Se o arte consiste em reflexar a condiçom humana, este tipo é um artista.

Me levante un domingo con mareos, la visión borrosa, una sensación extraña de que algo se escapaba de mi, tuve miedo, pánico, y todo se desencadenó. La debilidad y el miedo a morir, a dormir, como algo desconocido para mi, como es morirse, quizás lo asocié a dormir y no despertar, algo así como recordar a mi padre, mi único recuerdo con imagen de él, dormido-muerto. Vacío de sentimientos al verlo en su velatorio, mi madre me obligo a verlo yo no quería, no tenia claro cuales eran mis sentimientos por el, no lo sentí, entonces no sentí nada, ahora siento su ausencia, a veces no sé si porque debo sentirla o porque busco desesperadamente porqués a todo lo que me ocurre. Razonar que dormirse no es morirse parece algo sencillo, pero a mi padre lo sedaron para operarse y jamás despertó. Parece fácil no temer algo que es incierto y desconocido, como será la muerte, la diferencia entre ser y no ser, existir y ya no. No son respuestas lo que necesito

Roubéi estas linhas (só estas) o venres, e decidín ponhelas aquí porque gostaría que o autor as leese, neste blog, baixo este epígrafe : "Outros náufragos".

Porque sei que nom as queres lêr. Porque queres olvidar eses momentos que sabes que poden voltar, porque

Blogs

Hoje, despóis de varios días sem escrever nada por aquí, déi em cabilar se (whether) tudo isto tem sentido. Quero dizer o blog. Esta especie de exhibicionismo de escrever intimidades, ocorrencias, pensamentos. Como a vizinha que conta a súa vida polo patio interior. O blog tamén é um patio interior, um pátio de comunidade, no que umha maruchi lhe conta a esa vizinha -que no fondo nem conhece nem aprecia- que a vida nom é o que ela pensava cando era nova.
Fazerse ver polos demáis. Exhibicionismo. No fondo, ata o depravado que abre impúdicamene a gabardina na parada do autobús, quere, com ese gesto catárquico, romper a imaxe estereotipada de home, ese guión nom escrito que o converte num persoaje plano da novela de cada día. Fazer algo absurdo, fora do guión. O exhibicionista quere existir, ser UM home (nom se parece a outro exhibicionista, o sapo de gimnasio, que quere crear um persoaje que nom é el : quere desaparecer). O prove home da gabardina quere sentir vergonha, quere sentir excitaçom, quere sentir medo, quere sentir... que existe.
Existir.
Lembro agora umha entrevista a James Oxford na que lhe perguntavam (a traducçom é minha):

- Entón, según você, se ninguén nos observa, nom existimos?
- Bueno, de feito isa é umha ideia romántica. Se ninguén nos observa (e o concepto observar é terriblemente amplo en física), nom existimos para ninguén, pero nom por iso deixamos de existir. En realidade o ser humán é probávelmente o único ser autoconsciente (alomenos na terra), isto é : que é capaz de se observar a sí propio. Nom precisa, por tanto, observador externo para existir. E falo de física, deixando de lado tudo romanticismo.
- Quere dizer que existimos porque nos observamos a nós mesmos?
- Permítame reformular a súa pregunta así : "Um home existe porque se observa a sí mesmo?". O plural é enganoso neste caso.
- Dígame entón se um home existe porque se observa a sí mesmo?
- Así é. De feito, de ahí vem, seguramente, a fascinaçom natural que o home sente polos espelhos. O espelho é a consciencia da autoconsciencia. A fascinaçom do espelho nom é verse a um mesmo. A fascinaçom do espelho é ísta : ver que nos podemos mirar.

I eu penso que probávelmente escrevo este blog coma um espelho no que, de cando en vez me miro a mín propio, coma a um desconhecido, fascinado polo feito de ser eu, polo feito de me poder mirar.

Sonhos

[...] Como hemos visto, la realidad es el resultado de aplicar un modelo de solución, común entre un grupo de individuos, a las infinitas variaciones sobre la misma proporcionado por el resonador cuántico del subconsciente. Pero, ¿qué sucede si no se aplica un modelo de respuesta al subconsciente, o si este modelo no está controlado, como sucede durante la desconexión nocturna? Sucede que se obtienen combinaciones posibles del sistema, coherentes en cierta medida, pero ajenas al modelo de solución común. A esto lo llamamos soluciones no solicitadas, oníricas, o sueños.

The James L. Oxford’s Universe.

Consciencia e universo

1. Fenómenos cuánticos
Tomemos un electrón. Su comportamiento local está determinado por leyes cuánticas, de base probabilística. Girando alrededor de un protón puede tomar –de hecho toma, simultáneamente- una infinidad de órbitas. Pero nuestra observación le hará colapsarse y elegir una de esas órbitas. Es nuestra observación, y no la naturaleza del electrón la que determina la órbita final. Y, tomando el espacio de estados donde el electrón vive, esta órbita observada no es la órbita real (concepto sin sentido), sino aquella donde su espacio y el nuestro se intersecan. La observación no es pues un fenómeno mágico, sino que se limita a presentar ante el espacio infinito de estados, un modelo de solución, una “órbita estable”. Y el electrón nos muestra aquello que encaja en el modelo : una órbita estable concreta.

Tomemos un fotón viajando a velocidad c, con su doble identidad de corpúsculo y onda. Si tratamos de observarlo con un detector de partículas, el fotón se presentará como una partícula. Si, por el contrario, lo observamos con un patrón de interferencia, el electrón se presentará como una onda. Es nuestra observación, el modelo presentado al fotón, el que provoca que la observación sea un fenómeno concreto (onda o partícula), y no una improbable onda-partícula.

2. Cerebro cuántico
Supongamos un cerebro que, de alguna forma, tiene un comportamiento similar al electrón. Una especie de gran resonador cuántico. Supongamos que las complejas y sutiles conexiones cerebrales, globalmente, y merced a la realimentación positiva (firma de la complejidad), siguen patrones cuánticos. Y supongamos que la lógica cerebral es de una algorítmica tal que, ante las bifurcaciones (decisiones), no necesita elegir, sino que recorre simultáneamente y merced a su comportamiento cuántico, todos los caminos. Como el electrón que recorre simultáneamente todas las órbitas. Como un ajedrez que jugase todas las jugadas en paralelo, desdoblándose en un árbol de innumerables ramas, cada una un nuevo espacio de estados distinto. Un cerebro así pensaría, en potencia, todo a la vez. ¿Cómo llegaría, entonces, a surgir una idea concreta, una imagen del mundo, un patrón?. Con una observación. Una observación que podría ser realizada por el propio cerebro, por el cerebro consciente. Éste actuaría como el elemento externo que extrae al sistema cuántico de su potencialidad, colapsando su espacio de estados sobre una idea real. Real en el sentido de que interseca dos espacios de realidades : el inconsciente y el consciente. El primero realiza las infinitas combinaciones de mecanismos posibles y el segundo presenta un modelo de solución, que provoca el tipo de respuesta esperada. En nuestra metáfora del ajedrez, el modelo de solución sería un jaque mate. Cuando presentamos este modelo al infinito espacio de jugadas, éste se colapsa dando un estado compatible con dicho modelo : un jaque mate concreto.

Así el cerebro sería un computador trabajando, no sólo en paralelo, sino doblemente paralelo : cada neurona desdoblándose en el espacio de estados, tomando los infinitos estados posibles. Pero externamente, se limitaría a mostrarnos realidades contínuas (jaques mate por milisegundo), sin ninguna muestra de su mecanismo cuántico interno.

3. Identidad
De esta forma, cada cerebro genera su propia realidad de entre de los infinitos estados posibles, como la intersección de éstos con un modelo de solución. Y esta realidad es única, y sólo evidente para el cerebro consciente que la provoca. Así cada cerebro es realmente único: el único existente. Para este cerebro (no utilicemos todavía la palabra mente) el mundo tiene un comportamiento mecánico, no cuántico, por cuanto éste es el modelo que aplica para aprehenderlo (no puede ser de otra forma), la idea que ha provocado su realidad. Por ello, para este cerebro, los demás cerebros existentes no pueden ser sino máquinas más o menos predecibles, identificadas por su conducta externa, pálido reflejo de otra compleja realidad cuántica interna. Del mismo modo que un fotón interactúa con nuestro detector de partículas, ajenos ambos a sus infinitos espacios de estados.

4. Comunicación
Si los modelos de realidad que provocan el colapso de entre las infinitas realidades posibles (e improbables) son a su vez infinitas es algo irrelevante. Lo relevante es que, entre este conjunto de modelos de realidad, unos pocos son coincidentes entre los distintos cerebros existentes en el mundo. Es esta conjunción de modelos de realidad, esta intersección entre las posibles realidades creadas por los distintos cerebros, la que finalmente compartimos y vivimos bajo la apariencia de única posible, aquella donde los humanos y todos los seres vivos interactúan. En esta intersección (ni afortunada ni contingente: no existe este concepto donde las bifurcaciones son infinitas) es posible un fenómeno a su vez necesario : la comunicación entre los distintos cerebros.
Pero esta comunicación ya no goza de las ventajas de la existencia cuántica de la mente, porque se produce en el universo ya colapsado, intersecado de los cerebros. Es así necesariamente torpe, limitada, frente a la velocidad paralela del cerebro cuántico. Como muy bien expresaba el Asterión de Borges :

“El hecho es que soy único. No me interesa lo que un hombre pueda trasmitir a otros hombres; como el filósofo, pienso que nada es comunicable por el arte de la escritura. Las enojosas y triviales minucias no tienen cabida en mi espíritu, que está capacitado para lo grande”

5. Leyes del universo
En el contexto cuántico expresado, las leyes físicas son, por tanto, una consecuencia de la consciencia (nuestra consciencia), pues ésta solamente existe donde aquellas son precisamente las que son. De entre las posibles estados cuánticos de la materia, aquellos que producen las leyes físicas (de entre las infinitas) existentes, llegan a generar consciencias que, a su vez (y, como hemos dicho en el fenómenos de la identidad, solamente para ellas) generan la realidad, mundo, universo, existente. No es que la consciencia cree el mundo. Es algo más modesto : la consciencia crea el mundo donde la consciencia existe.

6. El origen del universo
Si las leyes físicas son contingentes, y el concepto de existencia del universo solamente puede darse donde existen consciencias que aprecien este concepto, es esta mutua realimentación universo-consciencia, esta intersección de posibles estados, a su vez, la causa de la existencia de ambos. Solamente en un universo con el origen y la historia del nuestro podrían existir nuestras consciencias dando, a su vez, testimonio de su existencia. Podrán existir (¿?) a su vez infinitos universos paralelos, pero, sin observadores que lo ‘colapsen’, no tendrán (al menos desde nuestro espacio de estados) existencia real.

The James L. Oxford’s Universe

Últimos días en Vigo

No exame de Ampliaçom de matemáticas eu estava en branco. O exame durava 5 horas, i eu nunca fun quém de sair ós 10 minutos, mentras 200 companheiros seguían inclinados sobor dums papéis garabateados. Lembro estar a mirar para a folha em branco un tempo, lembrando o Teorema de Cauchy de variable compleja. E, como iluminaçom, escrever o seguinte título : “Oda a Cauchy”. Debaixo, comezóu a aparecer um poema no que aplicava o teorema de Cauchy a esta función compleja que é a vida, e, razoando que o mundo é un “entorno cerrado”, concluía que eu nom podería ser analítico e aínda máis : que qualquer intento de me integrar neste entorno daría, necesariamente, resultado nulo. Formalmente impecável.
Lembro tamén que, mentras enchía o folio de versos matemáticos, a profesora achegóuse a mín, sem dúbida curiosa porque nom había precisamente fórmulas nos meus folios. Eu encolhínme de hombros, i ela sorríu. Como sobrava tempo, aínda fum quem de parafrasear a Santa Teresa, e finalizar o exame com estes versos :

Vivo sin vivir en mi
y tan alta nota espero
que muero porque no quiero
esperar un 10 así
para recibir un cero


Despóis firméi o exame e entreguéino.

Nom fun ver a nota, pero ao Neira puxéranlhe 0.6 por dizer que o movimento armónico simple era “una cosa de senos y cosenos”

A consigna

Azanza díxome umha vez que en Las Palmas nom hai estaçoms, que sempre é vran, e que por iso o tempo pasa sem que um se dea conta "de repente llevas 10 años aquí. Es como una trampa". En Madrid hai estaçoms, pero só a metade: vran e inverno. I eu gosto tanto dos otonhos... Penso que Javitxu tem razón, e deve ser certo o efecto : o tempo aquí tarda o doble en pasar. "De repente, eu levo 6 anos aquí"
Penso nisto mestras planifico a viaxe de esta fin de semana a Galiza. Como cada dúas semanas.
É a consigna

Sonho

Facía anos, Mo, que nom sonhaba contigo. Esta noite sonhéi. No meu sonho, Mo, aparecías com 20 anos (agora tes 30) e lucías igoalinha, cos teus incisivos (tí chamávalos paletas) separados (nom puxeras corrector), que tanto me gostavan, que tanto odiavas, adornando o teu sorriso. Ainda que no meu sonho, Mo, estavas triste. I eu consolábate. Porque rematara a relaçom com Pablo. I eu pensava -no sonho- que era estranho que o deixárades porque Elena acabava de casar, e os pais de Pablo fóranvos ver (dende Asturias) facía pouco. Que o deixárades así, de repente. E pensava, Mo, que cecáis discutírades por mor deles, e que, nas parelhas, é perigoso falar das respectivas familias.
Nese punto eu despertéi (por iso lembro o sonho) pensando qué pouco cambearas, Mo, qué bonita, qué igoalinha estabas.
Excepto naquela forma que tinhas de me namorar.