Blogia

A cova do congro

Romanticismo

O mal todo do romanticismo é a confusão entre o que nos é preciso e o que desejamos. Todos nos / precisamos / das cousas indispensáveis à vida, à sua conservação e ao seu continuamento; todos nós desejamos uma vida mais perfeita, uma felicidade completa, a realidade dos nossos sonhos e (...) É humano querer o que nos é preciso, e é humano desejar o que não nos é preciso mas é para nos desejável. O que é doença é desejar com igual intensidade o que é preciso e o que é desejável, e sofrer por não ser perfeito como se se sofresse por não ter pão. O mal do romanticismo é este : é querer a Lua como se houvesse maneira de a obter.
Bernardo Soares

Pontos de vista

Cando vivía en Canarias, pensaba, moitas veces, "Qué longe está Galiza!".
Agora que vivo en Madrid, dou en pensar o que está longe som eu.

Conhecer

[...] Y así, después de 10 años de estudio, el alumno preguntó :
- Bien, ya hemos llegado al final de la ciencia. Ya lo sabemos todo. ¿Y ahora qué?
- Ahora : sólo nos falta entender el mundo.

[...]

- Maestro, ya conozco a fondo al caballo : cada hueso, cada músculo, cada tendón, ¿puedo montarlo?
- Podrás montarlo cuando sepas cómo piensa
- ¿Y cómo podría saber cómo piensa un caballo?
- Sólo montándolo.

Julia Olivier (El ratón y la nube)

Rohmer

Películas donde se reflexiona sobre [...] la extrañeza de pensar, la distancia entre la razón (con la que nos identificamos) y nuestros actos (con que nos identifican los demás). Esa contradicción, esa inconsistencia que somos.
The black notebook

Chauvinismos

Por moito que apreciemos a diversidade, a variedade, e o cambeo, aquelo que nos diferencia (idioma, raza, clase social, sexo) tem sempre um valor intrínseco para nós. Por iso temos esa especie de desprezo soterrado (sucedáneo: condescendencia) para com os grupos distintos. Esta actitude, de apreciar o noso máis que qualquer forma alhea, é o chauvinismo.
O chauvinismo é natural no home, como a fame, ou o desejo, por muito que nom seja elegante lucir estas galas en sociedade. Pero a elegancia é cuestion de modas. Por iso, ao ver onte La boulangère de Monceau e máis La Carrière de Suzanne no Pequeño Cine Estudio, chamóume a atençom o feito de me chamar a atençom a misoginia que rezuman ambas películas, que tanto gostéi cando era máis inocente. Porque a misoginia nom é senón o chauvinismo sexual no seu estado básico, i é tan natural como qualquera sexismo, racismo, ou, más preto, simplesmente pensar que o noso filho é máis guapo, máis inteligente, ou máis bon. Negar esta inclinaçom é ceguera ou hipocresía.
Pero reconhecer os chauvismos nom é justificalos. Ó contrario, é a forma de comezar a se conhecer a um propio, e conhecer ao outro, fazerse consciente das diferencias, para, umha vez apresentados, jogar o jogo da convivencia: ese jogo de pequenos desprezos mutuos, ese baile no que dúas pessoas se empuxan levemente (sem se pisar), coa elegancia dum chotis, umha lambada ou um chachachá.

A decadencia da sociedade (Tautologías IV)

Desde que la primera estructura carbohidratada dió lugar a otra, la vida ha sido cambio. Y, localmente, todo cambio es visto como decadencia, por cuanto pierde parte de lo que la define, y que, de puro chauvinismo, merece ser apreciado. Así, necesariamente, cualquier sociedad está, en todo momento, en decadencia. La cita no tiene nada de científica, pero decía Oliverio Girondo : "La vida -te lo digo por experiencia- es un largo embrutecimiento". El niño pierde la inocencia, el adulto la fe, el viejo la vida. Siempre estamos perdiendo algo.
Por eso me pregunto si tiene algún sentido tratar de "salvar esta sociedad", de poner freno a ese mecanismo imparable que es la vida (entendida a cualquier nivel). Decía Rafael Argullol (no puedo reproducir la cita pero dice aproximadamente que) "Este mundo de intereses mercantilistas se aboca a sí mismo a la extinción. Pero una sociedad que bendice el egoismo y la usura no merece mejor destino". El individuo, egocéntrico, simple aparato reproductor de sus genes, teme la muerte. Pero en un universo en contínuo cambio, la “muerte” no tiene sentido. Así, ese ente abstracto que es la sociedad (conjunto de personas, con actitudes cambiantes a lo largo del tiempo) no puede morir, y por tanto no puede estar en decadencia. Sólo el cambio le es dado. Podemos hablar de su muerte solamente en el sentido de la muerte de ese niño que cada uno de nosotros fuimos. Y de su decadencia como la del hombre puro que, cada mañana tras el sueño, vamos dejando de ser.

Pasapán

O Júlio dí que a serra do Guadarrama nom é umha serra para deportistas, e que por iso tem pouca gente caminhándoa. 'Si vas ahora a los Pirineos', dizíame, 'verás auténticas caravanas de gente subiendo a los picos principales. Pero esta no es una sierra para deportistas: es una sierra para poetas. Y como poetas hay menos que deportistas, pues no se ve a nadie"
Só uns tolos, con linternas, ás 12 da noite.

Encontros

Gosto máis dos encontros casuáis que de quedar coa xente. Quedar é como forzar ó mundo a obedecer. Topar á gente tem o encanto da sensaçom de sentirse inmerso numha armonía preexistente.
Caminho de Mutador topo a Rico, Manu, Nico e Lucía. Abraços e abraços. Hai tantos motivos... Nico : tantos anos sen nos ver. Manu : tantos anos que cumples. Lucía : tantos anos (e já pasóu. E foi rápido).
Paseamos. En Mutador grabámonos mutuamente discos. Falamos. Ulimos o aceite de THC. E nom, nom fico. Tenho umha cita com un fantasma.
E os fantasmas nom esperan.

Inercias

Os físicos tenhen identificado nos corpos umha propiedade de resistencia ó cambeo que chaman inercia. Esta propiedade é proporcional a umha cousa que se chama masa.
Os biólogos identificaron tamén, nos organismos vivos que se reproducen e evolucionan, este tipo de resistencia, que chaman especies e que depende de outra masa que se chama ADN.
Os homes e as sociedades tenhen tamén esta propiedade de resistencia ó cambeo : chámase identidade. E tamén é proporcional a outra propiedade fundamental do home : chamámola historia.

Sucedáneos

Já apenas se utiliza a palavra sucedáneo. Se cadra porque já todo son sucedáneos.

O fato

Cando marchéi de Galiza, levava un fato no que metín varias cousas: ums zocos de Elena Ferro, umha pandeireta de Vilatuxe, umha galega de Fontao, e umhas terribles ganas de voltar. Nestes anos cambiéi os zocos por umhas botas de monte; á pandeireta sustitueuna um sintetizador; a galega voltóu ás minas, e umha indígena desta selva sem sentido ocupa o seu lugar. Já só fica umha cousa no fato. E nom consigo desfacerme dela.

35

[...] e um pensa que a vida do castelo é 1/4 de gloria e 3/4 de ruinas. E despóis o olvido.

Dichos

Dichos

cuando te conocí/mi corazon tenia mas hambre que piojo de
peluca/
los piojos de peluca son asi/
capaces de morirse de hambre en mitad de la belleza que
no les da de comer/
(J. Gelman)

Estoy desnudo ante el agua inmóvil. He dejado mi ropa en el
silencio de las últimas ramas.

Esto era el destino:

llegar al borde y tener miedo de la quietud del agua.


(Antonio Gamoneda)

Nudo gordiano

E si resulta que o universo é umha enorme bolsa atada por um nó e alguén consegue desatalo?

Profesion de fe

A soberbia tem pouco perigo. A torre dende a que se cae, nunca pode ser moi alta.

Medos

Um dos medos do home occidental é o de perder o que tem. Principalmente porque nom sabe qué mérito fixo para o conquerir.

Embarazos

Coa voz irreconhecível polo nariz roto, Tomy resposta sorprendentemente á minha pergunta botada ó aire : "Sí, estamos embarazados".
Hoje, embargado por umha estranha nostalgia, ponho a Franco Battiato nas orelhas : justo entre mín e o mundo.

Regis Iussu Cantio Et Reliqua Canonica Arte Resoluta

E ti vengo a cercare
anche solo per vederti o parlare
perché ho bisogno della tua presenza
per capire meglio la mia essenza.
Questo sentimento popolare
nasce da meccaniche divine
un rapimento mistico e sensuale
mi imprigiona a te.
Dovrei cambiare l'oggetto dei miei desideri
non accontentarmi di piccole gioie quotidiane
fare come un eremita
che rinuncia a sé.
E ti vengo a cercare
con la scusa di doverti parlare
perché mi piace ciò che pensi e che dici
perché in te vedo le mie radici.
Questo secolo oramai alla fine
saturo di parassiti senza dignità
mi spinge solo ad essere migliore
con più volontà.
Emanciparmi dall'incubo delle passioni
cercare l'Uno al di sopra del Bene e del Male
essere un'immagine divina
di questa realtà.
E ti vengo a cercare
perché sto bene con te
perché ho bisogno della tua presenza

Atentado en Londres

A barbarie nom remata. Persoalmente, estou a esperar a comparecencia de Aceves e Zaplana, para saber se orientar a minha ira cara ó IRA ou a ETA....