Canto dura o presente?

Num nivel moi baixo, antes da memoria consciente, existe umha memoria sensorial que funciona coma un buffer. Nesa memoria almacénase o presente. Para escoitar un fonema, por exemplo, o cerebro debe almacenar umhas mostras do son, que posteriormente interpreta. Coa memoria instantánea de varios sons, o cerebro consegue escoitar umha palavra. As palavras nom se aparecen no noso cerebro coma umha suceçom de sons, senón coma umha unidade ouvida dum só golpe. Interésame este punto da memoria sensorial, porque comprime um tempo físico e obxetivo durante o cal o cerebro recibe as sensacions, numha unidade de tempo humana, presentado á consciência coma un “instante”, que para nos é presente. I eso leva á pregunta “Cánto dura o presente?”
Según o livro "Your memory. A user's guide", menos de 3 segundos.

LA ALUCINACIÓN DE UNA MANO, O LA ESPERANZA PÓSTUMA Y ABSURDA EN LA CARIDAD DE LA NOCHE

«Todo el bienestar del mundo
lo encuentro en Suleika
cuando la achucho un poco
me siento digno de mí mismo;
si me dejara -perdería los ojos.»
(Goethe, Diván oriental-occidental)

Una mujer se acercó a mí y en sus ojos
vi todos mis amores derruidos
y me asombró que alguien amase aún el cadáver,
alguien como esa mujer cuyo susurro
repetía en la noche el eco de todos mis amores aplastados
y me asombró que alguien lamiese en las costras todavía
tercamente la sustancia que fue oro,
aquello que el tiempo purificó en nada.
Y la vi como quien ve sin creerla
en el desierto la sombra de un agua,
la amé sin atreverme a creerlo.
Y le ofrecí entonces mi cerebro desnudo,
obsceno como un sapo, como una paz inservible
animándola a que día tras día lo tocase
suavemente con su lengua repitiendo
así una ceremonia cuyo sentido único
es que olvidarlo es sagrado.

Leopoldo María Panero

Para sempre

“Isto nom é para sempre”, dígome. “Date conta. Nom pode durar. Volta á realidade”.
Pero contéstome : “¿Qué é para sempre? ¿O meu trabalho é para sempre? ¿A minha comida de hoje? ¿O vaso de auga que bebo?”
Nada é para sempre. Todo é instantáneo. É para o agora. Sen embargo, todo o instantáneo, todo o que nos pasa, o que pasa por nós, cámbianos, e o cambio permanece en nós. E nada pode ser coma antes. Nin de ningumha outra forma. O que pasa, queda.
Para sempre.

Nonsense

No mundo - penso - suceden dous tipos de cousas : as que nom entendo, e as que nom se poden entender

Tántalo

Da mágoa ver cómo sufren os proves cocinheiros árabes no mes do ramadán.

Ayúdame a mirar

Diego no conocía la mar. El padre, Santiago Kovadioff, lo llevó a descubrirla.
Viajaron al sur.
Ella, la mar, estaba más allá de los altos médanos, esperando.
Cuando el niño y su padre alcanzaron por fin aquellas cumbres de arena, después de mucho caminar, la mar estalló ante sus ojos. Y fue tanta la inmensidad de la mar, y tanto su fulgor, que el niño quedó mudo de hermosura.
Y cuando por fin consiguió hablar, temblando, tartamudeando, pidió a su padre
- ¡Ayúdame a mirar!

Eduardo Galeano. El libro de los abrazos

Tangram

As vezes, os problemas máis sinxelos som os máis difíciles de resolver.

Museo das língoas

O Museo Británico das língoas abríu onte as súas portas ó público. Neste museo, o primeiro do mundo na súa especie, pódense admirar palavras e sonidos recolhidos entre as máis de 6.800 língoas que subsisten no planeta e alrededor de 50 língoas mortas. A sala estrela é a que contén as 853 formas distintas que existen en Papúa Nova Guinea de dicir estrangeiro. Noutra sala pódese oir “chover” en 400 língoas distintas. Na sala adicada á caligrafía chinesa e xaponesa, pódense admirar os 21 pictogramas para dicir “espada”, os 42 para dicir “nai”, e um fermosísimo caligrama, de máis de 4000 anos de antiguidade, que di “o rumor do pente no cabelo da minha amada”.
Enriba dumha mesa, no cuarto de línguas romances, hai umha tarxeta branca na que se pode ler “Pedra. Pena. Penedo. Rocha. Fragueiro. Farallón. Con. Seixo. Croio. Coio. Coño. Laxe. Lastra. Lousa. Lapa. Canto. Callau. Pelouro. Xoga. (Common names for ‘stone’)” debaixo do título “Galician. Spain”.

Sen arancéis

Levo escrito o teu nome no dobre fondo da concencia. Tra-los meus olhos levo imaxes tapadas, palavras en sombra, versos de contrabando. E apanho pensamentos que pasan a fronteira das mans polas noites, como o marisco em época de veda. Polo día, fago estraperlo con estas linhas, que chegan ó ordenador en patera.
E busco -no mercado negro- un jeito de pensar en ti
sen te querer

Os mura

A historia, pensan os indios mura, é um livro que o vento escreve nas nubes. Por iso, nesta etnia da Amazonía, existe um costume : despóis dum día de caça, canso e suado, o caçador, frota as mans nos colhóns, íspese cara ó vento, estende braços e pernas, e deixa que o vento pase pola súa entreperna, polos sobacos, polo peito, polos dedos, e pídenlhe que marche empapado do seu cheiro. Deste jeito, pensan os mura, o vento leva escrita a historia da súa pel, que fará tremer de medo ós seus inimigos, e excitará, pola noite, o sono das mozas virges da tribu.

Os bagyeli

Dende tempo inmemorial, os pigmeos bagyeli cobren os seus corpos completamente de bosta de áakashafù (antílope) para se camuflar e disimular o seu olor cando saen á caça do éenjovu (elefante). Disfrazados deste jeito, chegan mui perto do animal, ata ponherse debaixo del e cravar a lanza directamente no corazón. Tanto tempo levan utilizando esta técnica, que ulir a bosta é um signo de valentía antre os bagyeli. Aqueles que van cubertos de bosta seca merecen um respeto que nom acadan os que cobren os seus corpos com peles e telas. Aqueles que levan o corpo 'limpo' son considerados antre os bagyeli sujos, e, para convivir na mesma aldeia, deben purificarse numha cerimonia na que frotan todo o seu corpo con bosta de éengulube (porco)
A bosta de áakashafù está reservada ós caçadores.

Paisagem urbana

Moitas vezes tenho baixado por Goya, e parado no cruce com Velazquez. Tamén moitas me tenho fixado na fermosa galería de ferro e vidro antigo que ten o edificio da esquina. Pero nunca me fixara na estrana sucessom que fan os balcóns dos catro andares : A grande galería do primeiro. O segundo, semelhante, um chisco máis pequeno. No terceiro, um balcón simple, aberto. E o cuarto, apenas umha reixa de ferro para cerrar umha ventá. Estava eu, o sábado, ao mirar, dende a aceira de frente, esperando que cambease o semáforo. Cando se puxo en verde e baixéi a vista, miréi, tamén por vez primeira, o nome do edificio

Fronteira sonora

e utilizo a Palestrina para ilhar a mediocridade circundante da minha propia mediocridate interior. Nom escoito a preciosista polifonía. Utilízoa como eco dum mundo posivel no que nom habito.

De repente

Cando tinha uns 7 anos, tivem umha etapa en que escribía contos. Apenas lembro nada deles, pero a minha nai gosta de me repetir a frase con que remataba um. O conto en cuestión debía versar sobre um povo no que a xente andaba moi triste porque o inverno duraba moito, e xa estaban cansos de choiva e frío. Nom lembro qué facía umha nena para que pasara o frío, pero esta era a frase que ponhía ponto final ó conto: “e de repente chegóu a primavera”
Paseaba eu onte por Preciados, abrigado, a mirar a xente entrar en saír compulsivamente de H&M, Zara, Corte Inglés, e a frase de cambio de tempada veume inevitábelmente á cabeza : “e de repente chegóu o inverno”

Dieta paleolítica

Proteinas e grasas, froita e herbas.
Nada de hidratos.
Umha soa comida. Comer depresa. Sen auga.
Siesta ó rematar.
Movemento, acción, loitas, xogos.
Nada de deporte.
Sexo de guerrilhas.
Ruidos, berros, e poesía.

Hábitos alimenticios

Cando como, adoito tragar os peixes enteiros, sem masticar. Nom é que nom goste do sabor das súas entranhas na boca: os fígados de fanecas e lorchos tenhem un sabor a mar delicioso. Pero gosto de tragalos enteiros, sentir que baixan bulindo pola minha gorxa e telos um tempo movéndose dentro de min. Dentro da cova.
Um tempo que nom estou só.

O Principinho

Gosto moito de O Principinho. Tenho até 12 exemplares distintos do livro. Cando topo umha ediçom nova, mércoa e volto a o ler. Ja o lín, polo tanto, coma 15 ou 20 vezes. Pero, pese a todos os intentos, sigo tropezando có dibuxo do comezo : por máis que o tento, por máis que me concentro, nom consigo ver um sombreiro.

Geografías

De neno tivem un sonho repetitivo, que, durante umha longa tempada sonhaba tódalas noites : eu flotaba no ar, no medio de mulheres blancas de carnes abultadas, e atravesaba os grandes peitos (creo lembrar que todo o corpo) con agulhas de calcetar, largas, interminablemente. Nom había sangue, nem dor, nem culpabilidade. Eu entraba na cama coma um sacerdote no templo onde se vai facer umha grande cerimonia mística (de sexo e morte, pero sen sexo nem morte), e prolongaba o sonho dende o primeiro bater de olhos ata ficar durmido nese paraíso quente.
A interpretaçom freudiana é moi sinxela de facer. Nom me interesa.
Interésame topar, agora que sei que nom se poden atravesar tetas con agulhas de calcetar, o caminho de volta a ese paraíso perdido.

Tormenta

Amo os días de tormenta, cando o mar bate con forza nas pedras, as ondas saltan no vento, o silencio do mar muda nun rugido grave, e nom hai día despóis da noite. Neses días o mar ferve en actividade : os burases bulen a comer as algas arrancadas polo mar, os pintos a chuchar nos golfres, os sargos a crevar mexilóns, e as rabalizas a perseguir ós burases a perseguir a algas, no mar revolto, na corrente. Eses días, máis que habitado, o mar semelha vivo.
Neses días eu fico no fondo da cova, quedo, alheo.
Neses días eu nom pertenzo ó mundo.

Orografía da memoria (4)

Os olhos. As miradas inscritas.
Fonemas.
‘Fálame sempre’
Um trato.