Blogia

A cova do congro

Orografía da memoria (2)

Die königin der nacht
A luz laranxa do salón. Meus beizos na túa nuca. ‘Vou deixar medrar o pelo’. Satie.
Caeiro nas cordas (as túas).
Pereza na herva. A promesa de Tristán. Todo o tempo do mundo.
Manu.Rico.Edu.Mario.Ana.Adler.Chueca cheia de chackras.

Orografía da memoria (3)

O teu insomnio plagado de sonhos.
A memoria táctil da espuma so a túa pel.
Elliot heptavocálico primeiro e polifonético despóis. Um calafrio.
Celso Fernandez. Os versos topado por Colinas num arcón.
A dificultade de “cagar en un frasquito”

Orografía da memoria (1)

Uns olhos profundos tentando entender(se). O abismo que nos une.
A distancia comprimida dumha mirada.
As mans na papaia, olor a tabaco. Zizi Possi.
A túa desnudez “como un continente sin nombre”

Armonía paleolítica

Ofrézo-te a musicalidade gutural dum berro
A cambio dum arpegio de queixumes.
Silencio.
E façamos um acorde de gemidos.

Gelman (2)

... y finalmente, nadie sabe qué es la poesía. Se habla de ella por aproximación o imagen. Para algunos es la sombra de la memoria. Para otros, una forma de apremiar a Dios para que hable. La poesía es lenguaje calcinado. La poesía es un árbol sin hojas que da sombra. La poesía es palabra en la que aún crepitan las cenizas de lo que no alcanzó a tener nombre. Como un niño,la poesía busca nombrar lo que no puede.
[...]
La poesía mira la alondra que sale volando de los ojos de un niño porque él la quiso ver.

Juan Gelman. Conferencia na Residencia de Estudiantes de Madrid, o 4/10/2004.

Gelman (3)

y yo necesito que
la claridad me bese como
amor donde amo mi acabar
como empezar

J. Gelman

Home paleolítico

As vezes gosto máis dos fonemas que das palabras. ("falava, falava, falava")

Gelman

El poeta Juan Gelman escribe alzándose sobre sus propias ruinas, sobre su polvo y su basura. Los militares argentinos, cuyas atrocidades hubieran provocado a Hitier un incurable complejo de inferioridad, le pegaron donde más duele. En 1976, le secuestraron a los hijos. Se los llevaron en lugar de él. A la hija, Nora, la torturaron y la soltaron. Al hijo, Marcelo, y a su compañera, que estaba embarazada, los asesinaron y los desaparecieron.
En lugar de él: se llevaron a los hijos porque él no estaba. ¿Cómo se hace para sobrevivir a una tragedia así? Digo: para sobrevivir sin que se te apague el alma. Muchas veces me lo he preguntado, en estos años. Muchas veces me he imaginado esa horrible sensación de vida usurpada, esa pesadilla del padre que siente que está robando al hijo el aire que respira, el padre que en medio de la noche despierta bañado en sudor: Yo no te maté, yo no te maté. Y me he preguntado: si Dios existe, ¿por qué pasa de largo? ¿No será ateo, Dios?

Eduardo Galeano en El libro de los Abrazos.

Satie

Qué quere um home que pasa a vida tocando en burdeles? Qué quere um home que compón seis pezas chamadas gnossiennes?.
A resposta son dúas linhas paralelas. Que se cruzan no infinito.

Irene Adler

O dianho conhece tudo.
O namorado nom conhece o amado.

O encoro

As palabras esvaram pola minha mente coma a auga do río sobor dun leito de pedra. Mentres, impotente, tento de usar o frágil dique de contençom da memoria pra fazer um encoro, un laguinho, para ter sempre palabras frescas da traída que calman soedade. Pero as palavras esvaran e fuxen, cara ó mar do olvido. Nom é en balde. No caminho esculpen o granito, para fazer outeiros e montes, barrancos e vales, desertos e oasis : a orografía toda da minha memoria. Umha orografía que nom é de palabras.

Pegadas

Borréi as túas pegadas. Pero aínda están en todas as cousas.

"Money is not important for me. I need it, but it's not important for me" dícía con ton melancólico um dos taxistas de "Night on earth" de Jim Jarmusch. Eu penso "Sex is not important for me. I need it, but it's not important for me"

O tamanho das cousas

Dicía Bernardo Soares citando a Alberto Caeiro que um é do tamanho do que vê, e nom do tamanho da súa altura. Por iso, digo eu, numha cidade grande a gente é cada día máis pequena, porque perde completamente a perspectiva do mundo, e fica conocendo apenas umha mínima parte del. Num povo um pode ver fenómenos tan cotidiáns como a saída do sol, o crecimento da herba, o paso das estaçoms, o reparto das mercancías nos mercados, o trabalho dos funcionarios do concelho, a vida na taberna do garda civil, é dicir, um conxunto que ten sentido. Todo está relacionado e pódese entender. Pola contra, numha cidade, um apenas ve fragmentos de vida : os policías sempre están de uniforme, os funcionarios sempre están no seu gabinete, o sol sempre está alto no céu. Así, um ve um conjunto de retales sen sentido, e nom pode aspirar a enterder a orde subjacente. Acaba um converténdose num anano, num ser que nom aspira a entender, numha peça máis dum mecanismo absurdo.
Por iso, cando faço um alto, decido faltar ó meu trabalho pola tarde para subir á serra a ver umha posta de sol, noto que a minha altura crece, síntome de novo umha pessoa, parte dum mundo que posso entender. Ontem fugimos o Julio, o Cabañas e máis eu para a Serra Norte. Paramos no porto de Navafría. Tiramos monte arriba ata chegar ó cabo de dúas hora ó Pico Nevero, que é en realidade umha altiplanicie. Alí, cada úm foi polo seu lado, coma posuido por necesidades propias. Ninguén dixo nada. Eu sentéi enriba dumha bosta seca, a mirar a incrible tonalidade que o céu ía tomando. Era coma um arcoiris plano, que ocupaba o horizonte de oriente a ponente. Apreciamos juntos o minuto final en que o sol perde intensidade e úm pode miralo de fronte, bermelho, desaparecer. Ó pouco, coma um miragre, aparece, no lado contrario, outro sol, có mesmo tamanho, coa mesma intensidade, có mesmo bermelho. A lúa chea. Falamos de astronomía porque Julio é físico, e porque a poesía nom ten nada que anhadir a um momento así. Voltamos alumeados pola lúa, ajudándonos da linterna antre os pinos.
Cheguéi a casa pesando medio kilo menos, e medindo medio metro máis.

Abrazos de congro

Cando era novo, lamentábame de nom ter braços para poder abraçar umha dama. Agora sei que todo eu som un abraço.

Amor e morte

Hoje pasóu por aquí o Melgo, um dos congros máis velhos da ría. Nom sae moito da súa cova en Sálvora, e por iso me sorprendéu. Anda con mal de amores, o probe. “Despóis de tantos anos”, díxome, “ando detrás dumha congra gordinha e fermosa”. “¿E ela faiche caso?”, perguntéi. “Iso é o malo”, contestóu, “faime moito caso”. Abréu os olhos coma só pode fazelo un congro e engadíu : “Quere que nos vaiamos reproducir”. Eu miréino con seriedade e nom dixen nada. Despóis marchóu por entre os golfres.

Os congros reproducímonos umha soa vez, no mar dos Sargazos.

Para un congro, namorarse sinifica morrer.

O filho do congro

Comecéi onte este Blog, cun título que me aparecéu na cabeza, saído de nom sei onde. Quizáis do fondo dun mar pouco profundo. Sen embargo, hoje véume á memoria o recordo de cando nacéu o meu filho : despóis de umha noite moi incómoda da súa nai, ás 11 de manhá baixóu ó paritorio. Según entróu, o médico voltóu a sair, e dixo umha frase dirigida a mín, que nom entendín :

- dos kilos novecientos cuarenta

Eu miréino sen saber qué me pedía. Eu nom tinha dos kilos novecentos coarenta de nada. Así que perguntéi :

- ¿de qué?

I el contestóu :

- Su hijo : dos kilos novecientos cuarenta.

Eu nom acreditaba. Nom pasaran nem dous minutos de que entrara no paritorio. Á minha mirada de incredulidade, o médico sorríu, batéu as mans, e engadíu :

- Una anguilita.

Os olhos sen pálpebras

Hai días en que o único que lhe pediría á vida é poder pechar o olhos.

A mordedura da morena

A mordedura da morena é perigosa. Pero máis perigoso é que nom morda. O venres vin á morena e escapéi san.
Estou ferido.

A buguina

Esta noite houbo mar de fondo. O mar batéu contra as rochas, e umha maragota véu a se meter dentro da cova. Ó verme fuxíu, e fiquéi só de novo. Pola manhá amainóu. Ó asomar a cabeza vin, na entrada da cova, umha buguina. Acerquéina á orelha e puiden escoitar, por primeira vez, o longínquo rugir da terra.