e utilizo a Palestrina para ilhar a mediocridade circundante da minha propia mediocridate interior. Nom escoito a preciosista polifonía. Utilízoa como eco dum mundo posivel no que nom habito.
Cando tinha uns 7 anos, tivem umha etapa en que escribía contos. Apenas lembro nada deles, pero a minha nai gosta de me repetir a frase con que remataba um. O conto en cuestión debía versar sobre um povo no que a xente andaba moi triste porque o inverno duraba moito, e xa estaban cansos de choiva e frío. Nom lembro qué facía umha nena para que pasara o frío, pero esta era a frase que ponhía ponto final ó conto: e de repente chegóu a primavera Paseaba eu onte por Preciados, abrigado, a mirar a xente entrar en saír compulsivamente de H&M, Zara, Corte Inglés, e a frase de cambio de tempada veume inevitábelmente á cabeza : e de repente chegóu o inverno
Gosto moito de O Principinho. Tenho até 12 exemplares distintos do livro. Cando topo umha ediçom nova, mércoa e volto a o ler. Ja o lín, polo tanto, coma 15 ou 20 vezes. Pero, pese a todos os intentos, sigo tropezando có dibuxo do comezo : por máis que o tento, por máis que me concentro, nom consigo ver um sombreiro.
... y finalmente, nadie sabe qué es la poesía. Se habla de ella por aproximación o imagen. Para algunos es la sombra de la memoria. Para otros, una forma de apremiar a Dios para que hable. La poesía es lenguaje calcinado. La poesía es un árbol sin hojas que da sombra. La poesía es palabra en la que aún crepitan las cenizas de lo que no alcanzó a tener nombre. Como un niño,la poesía busca nombrar lo que no puede. [...] La poesía mira la alondra que sale volando de los ojos de un niño porque él la quiso ver.
Juan Gelman. Conferencia na Residencia de Estudiantes de Madrid, o 4/10/2004.
El poeta Juan Gelman escribe alzándose sobre sus propias ruinas, sobre su polvo y su basura. Los militares argentinos, cuyas atrocidades hubieran provocado a Hitier un incurable complejo de inferioridad, le pegaron donde más duele. En 1976, le secuestraron a los hijos. Se los llevaron en lugar de él. A la hija, Nora, la torturaron y la soltaron. Al hijo, Marcelo, y a su compañera, que estaba embarazada, los asesinaron y los desaparecieron. En lugar de él: se llevaron a los hijos porque él no estaba. ¿Cómo se hace para sobrevivir a una tragedia así? Digo: para sobrevivir sin que se te apague el alma. Muchas veces me lo he preguntado, en estos años. Muchas veces me he imaginado esa horrible sensación de vida usurpada, esa pesadilla del padre que siente que está robando al hijo el aire que respira, el padre que en medio de la noche despierta bañado en sudor: Yo no te maté, yo no te maté. Y me he preguntado: si Dios existe, ¿por qué pasa de largo? ¿No será ateo, Dios? Eduardo Galeano en El libro de los Abrazos.
Dicía Bernardo Soares citando a Alberto Caeiro que um é do tamanho do que vê, e nom do tamanho da súa altura. Por iso, digo eu, numha cidade grande a gente é cada día máis pequena, porque perde completamente a perspectiva do mundo, e fica conocendo apenas umha mínima parte del. Num povo um pode ver fenómenos tan cotidiáns como a saída do sol, o crecimento da herba, o paso das estaçoms, o reparto das mercancías nos mercados, o trabalho dos funcionarios do concelho, a vida na taberna do garda civil, é dicir, um conxunto que ten sentido. Todo está relacionado e pódese entender. Pola contra, numha cidade, um apenas ve fragmentos de vida : os policías sempre están de uniforme, os funcionarios sempre están no seu gabinete, o sol sempre está alto no céu. Así, um ve um conjunto de retales sen sentido, e nom pode aspirar a enterder a orde subjacente. Acaba um converténdose num anano, num ser que nom aspira a entender, numha peça máis dum mecanismo absurdo. Por iso, cando faço um alto, decido faltar ó meu trabalho pola tarde para subir á serra a ver umha posta de sol, noto que a minha altura crece, síntome de novo umha pessoa, parte dum mundo que posso entender. Ontem fugimos o Julio, o Cabañas e máis eu para a Serra Norte. Paramos no porto de Navafría. Tiramos monte arriba ata chegar ó cabo de dúas hora ó Pico Nevero, que é en realidade umha altiplanicie. Alí, cada úm foi polo seu lado, coma posuido por necesidades propias. Ninguén dixo nada. Eu sentéi enriba dumha bosta seca, a mirar a incrible tonalidade que o céu ía tomando. Era coma um arcoiris plano, que ocupaba o horizonte de oriente a ponente. Apreciamos juntos o minuto final en que o sol perde intensidade e úm pode miralo de fronte, bermelho, desaparecer. Ó pouco, coma um miragre, aparece, no lado contrario, outro sol, có mesmo tamanho, coa mesma intensidade, có mesmo bermelho. A lúa chea. Falamos de astronomía porque Julio é físico, e porque a poesía nom ten nada que anhadir a um momento así. Voltamos alumeados pola lúa, ajudándonos da linterna antre os pinos. Cheguéi a casa pesando medio kilo menos, e medindo medio metro máis.
Comecéi onte este Blog, cun título que me aparecéu na cabeza, saído de nom sei onde. Quizáis do fondo dun mar pouco profundo. Sen embargo, hoje véume á memoria o recordo de cando nacéu o meu filho : despóis de umha noite moi incómoda da súa nai, ás 11 de manhá baixóu ó paritorio. Según entróu, o médico voltóu a sair, e dixo umha frase dirigida a mín, que nom entendín :
- dos kilos novecientos cuarenta
Eu miréino sen saber qué me pedía. Eu nom tinha dos kilos novecentos coarenta de nada. Así que perguntéi :
- ¿de qué?
I el contestóu :
- Su hijo : dos kilos novecientos cuarenta.
Eu nom acreditaba. Nom pasaran nem dous minutos de que entrara no paritorio. Á minha mirada de incredulidade, o médico sorríu, batéu as mans, e engadíu :